maandag 21 mei 2018

Dag 17 Joffre Lakes Provincial Park

Naarmate de vakantie vordert komen we 's ochtends steeds later op gang, zo ook vanmorgen. Rond 10.00 uur zaten we dan eindelijk in de auto en reden we naar de Subway voor een ontbijt. Daarna gingen we op weg naar Joffre Lakes Provincial Park, een uur rijden vanaf Whistler. Dit park en de bijbehorende meren schijnen zeer de moeite waard te zijn. In dit park heb je 1 wandeling die leidt naar maar liefst drie meren: lower Joffre Lake en middle en upper Joffre Lake. Het eerste meer is op zo'n 500 meter vanaf de parkeerplaats. Het tweede meer zit een stuk verder, op zo'n 3.5 km verder, het laatste meer is dan nog eens 1 km verder. Maarrr, natuurlijk niet vlak allemaal, want tussen lake 1 en 3 bedraagt het hoogteverschil zo'n 500 meter. Een heftige klim dus! We liepen naar lower Joffre Lake en na wat getwijfel omdat we toch weer veel sneeuw zagen liggen op het pad zijn we toch begonnen aan de wandeltocht naar boven.

Het eerste stuk was weer over ijs en sneeuw en waren bang dat dit de hele weg zo zou blijven! Dan was het niet te doen. Na een paar minuten vroeg ik aan twee Franse tegenliggers of het de hele weg zo zou blijven, maar ze zeiden in gebrekkig Engels dat we nog maar 5 minuutjes een sneeuwondergrond hadden en dat daarna het pad volledig sneeuwvrij zou zijn. Gelukkig, we besloten door te zetten en na een paar minuten was het pad inderdaad sneeuwvrij. Dat is fijn! Maar toen begon de zware klim. Zeker 3 km lang alleen maar steil naar boven, op de té steile stukken waren er treden van hout neergelegd. We hadden onderweg een paar adempauzes nodig. Sommige mensen haalden ons in, anderen haalden wij weer in. Hiermee bombardeerden we onszelf tot gemiddelde hikers ;).

Na een tijdje toen we het echt in onze benen begonnen te voelen werd het pad gelukkig vlakker en zagen we al een glimp van het turquoise meer. We liepen nog iets verder waar een rustplaats was met houten boomstammen en gingen tussen de menigte zitten. Menigte is wat overdreven, maar we waren zeker niet de enige. Deze trail is erg populair en je kunt dus ook veel mensen op je pad verwachten, zeker op Victoria Day. Er waren bijzonder veel Aziaten te tellen. Na het middelste meer was het nog maar een relatief klein stukje naar Upper Joffre Lake. Als we dan toch al dat *piep*-stuk hadden voltooid dan konden we het maar beter afmaken ook. Dit laatste stuk was nog veel meer 'rock climbing', wat het wel leuk maakte, maar er waren ook weer een paar plekken met sneeuw. Door de populariteit van deze trail was de sneeuw op de meeste plaatsen echter al flink aangestampt en was het merendeels een kwestie van goed balanceren. Ho! Daar ging ik! Ik zakte meer dan een halve meter weg door de sneeuw, omdat ik iets te veel een stap naar de zijkant had gezet.

Aangekomen bij upper Joffre Lake was het zoeken naar een plekje op de heel onhandig liggende (grote) rotsen en weer balancerend hadden we een rots gevonden waar we een half uurtje tot rust zijn gekomen en hebben genoten van het uitzicht. Dit meer was nog voor +- 90% bevroren, dus de felblauwe kleur van dit meer hebben we niet mogen aanschouwen. Alsnog was het een prachtige plek. Als je wilt kun je zelfs kamperen bij dit bovenste meer. We zagen dan ook een hoop backpackers op de route. Extra zwaar met zo'n rugzak op je rug! Toen we volledig waren uitgerust besloten we de afdaling weer in te zetten. De terugweg was gelukkig een stuk minder vermoeiend. Alsnog was het natuurlijk uitkijken geblazen om niet uit te glijden. Even voor vijven kwamen we terug bij de auto, wat maakte dat we er in totaal met pauzes ongeveer 4.5 uur over hadden gedaan. Afhankelijk van het seizoen, het wandelpad en je conditie kan deze wandeling 2,5 tot 6 uur in beslag nemen. Teruggekomen bij onze auto die wat verder naar beneden stond vanwege een volle parkeerplaats voor de ingang van de trail, kwamen er ook twee backpackers na ons terug die een tijdje achter ons hadden gelopen bij het laatste stuk. Die schrokken zich een hoedje want hun ruit was ingeslagen! Nu zagen wij het ook pas. Bizar. Helaas konden we niets voor ze doen en konden we niet anders dan toekijken hoe ze gestrest de hele auto checkten of ze alles nog hadden. We weten niet of het overdag is gebeurd, of misschien 's nachts, omdat ze misschien op de camping boven hadden geslapen. Geen idee, maar erg vervelend voor ze. Daar zit je niet op te wachten.

Na ons bezoek aan de Golden Arches ;) in Pemberton zijn we direct terug gereden naar ons hotel, want we waren ganz kaput! Zo even lekker opfrissen en vervolgens werken aan mijn guilty pleasure: 13 Reasons Why, want seizoen 2 is onlangs uitgekomen op Netflix. Of is het gewoon een goede serie? ;). De laatste dagen beginnen nu echt aan te breken, morgen zullen we naar de laatste bestemming van deze vakantie gaan: Vancouver. Daar staan ons nog een paar mooie daagjes te wachten, als ik alle verhalen moet geloven!

Lower Joffre Lake

Lower Joffre Lake

Routebeschrijving Joffre Lakes Provinvial Park

Joffre Lakes trail

Treden op de trail

Een pittige trail!

Middle Joffre Lake

Middle Joffre Lake

Holloway Falls (tussen middle en Upper Joffre Lake)

Bij Upper Joffre Lake

Upper Joffre Lake, nog grotendeels bevroren

Daar ging ik ;)

Bij Upper Joffre Lake

Bij Upper Joffre Lake

En op de terugweg nog een extra foto'tje bij Middle Joffre Lake

De bekende boomstam in Middle Joffre Lake

zondag 20 mei 2018

Dag 16 Vernon - Whistler

Eindelijk hadden we deze morgen een 'normaal' ontbijt, we sliepen vannacht namelijk in een bed and breakfast in Vernon. Dus we kregen stipt om 09.00 uur zoals aangevraagd een heerlijk croissantje met ei en bacon en de rest was allemaal fruit. Lekker! Vandaag stond de langste reis van de hele trip op het programma, die van Vernon naar Whistler, een kleine vijf en een half uur rijden. Eigenlijk wilde ik nog via een andere weg, omdat dat nog meer 'scenic' zou zijn, maar de gastheer Mike van de b&b vroeg zich af waarom. Dus we hebben zijn advies maar opgevolgd en gewoon de kortste route genomen, wat een juiste beslissing was. De rit van vandaag was al lang genoeg! We zeiden de van oorsprong Engelse Mike, zijn vrouw en het schattige hondje Lilly gedag en gingen op pad.

Het was van begin tot eind een prachtige route. De eerste drie uur reden we door de Okanagan Valley, een beetje de vallei van Platvoet en zijn vriendjes. En daarna hebben we vanaf Lillooet twee uur lang alleen maar bochten gereden door de bergen. Onderweg kwamen we langs een aantal mooie uitzichtpunten. Na de 359e bocht waren we het wel een beetje zat. Rond een uur of 16.00 uur kwamen we aan in Whistler. Maar wat was het hier druk! Maandag is het in Nederland pinksteren, maar daar doen ze hier toch niet aan? En zeker nooit de tweede dag? En we hoorden Mike het eerder ook al over een 'lang weekend' hebben. Dus ik besloot het maar even op te zoeken en het is morgen dus een Canadese feestdag: Victoria Day. Oftewel, onze koningsdag. Vandaar dat ook de Canadezen een lekker lang weekend hebben. En dat is te merken. Nu is er hier in Whistler ook nog eens een festival van 18 t/m 21 mei, dus dat verklaart een heleboel.

We checkten in in Le Chamois in Whistler en openden de deur van onze suite (!). Naast een heerlijk groot bed in de ruime slaapkamer hebben we nog een hele zitkamer met kitchenette en er zijn ook nog twee badkamers. Dus zo vieren ze hier wintersport! Whistler is namelijk het grootste wintersportgebied van Canada. Dat is wel even andere koek dan de kleine Franse appartementjes. Vanuit ons hotel zijn we naar upper Village gelopen om wat te eten en vervolgens door Center Village weer terug naar ons hotel. Het is een soort ministadje wat ons deed denken aan de outlet villages in de USA. Wel erg gezellig zo met alle drukte. We spotten ook enorm veel mountainbikers, nu de sneeuw zo goed als weggesmolten is, is dit activiteit nummer eén hier. Je kunt nog wel skiën, maar alleen nog op de gletsjer. De 'gewone' pistes zijn al bijna weer allemaal veranderd in grote grasweides. Nu we alle mountainbikers langs zagen komen twijfelden we om onze wandeling in Joffre Lakes Provincial Park om te wisselen voor een mountainbike avontuur, maar het wordt waarschijnlijk 'stick to the plan'!

Afstand gereden: 423 km (+- 5.5 uur)
Weer: 13-25 graden, zonnig, half bewolkt, bewolkt en regen. Alles dus ;)
Stappen gezet: 7.045 (tel er dagelijks maar 20% bij op, want ik ben erachter gekomen dat de iPhone standaard ongeveer 20% te weinig rekent ;))

Ons ontbijtje in de b&b

Ons ontbijtje in de b&b

Hondje Lilly, de bewaker van het terrein

De olympische spelen van Vancouver 2010

Dalstation skigebied

Door de Okanagan Valley

Kamloops Lake

Heel veel lange treinen in Canada!

Ergens tussen Cache Creek en Lillooet

Ergens tussen Cache Creek en Lillooet

Seton Lake

Le Chamois in Whistler

Le Chamois in Whistler


zaterdag 19 mei 2018

Dag 15 Glacier NP & Mount Revelstoke NP

Wat fijn, een uurtje extra vandaag. Dat merk je toch goed. Nadat we een ontbijtje bij de Subway hadden genuttigd reden we na een half uurtje rijden bij de ingang van Glacier NP de volgende tijdzone in. Nu wel echt. Duidelijker kon ook niet met een bordje: time zone change. We wilden een paar wandelingen doen vandaag in Glacier NP en Revelstoke NP, twee parken die vlak bij elkaar liggen. We parkeerden onze auto bij de eerste trail: de Bear Creek Falls. Bij het begin stond echter dat je een parkpass nodig had om gebruik te mogen maken van de wandelpaden. We hadden alleen nog geen ingangspoortje of visitor center gezien, dus dan moest er verderop in het park wel iets zijn waar we een pas konden kopen. En dat klopte, bij het Rogers Pass visitor center konden we een dagpas kopen. Dus wij weer terug naar de trail waar we even daarvoor waren. Het was een korte, maar pittige wandeling. Na een kwartiertje bereikten we de waterval. Het was een hele volle waterval, toen we iets dichterbij wilden gaan om een volledig zicht op de waterval te hebben werden we zeiknat. Dat maakte gelukkig niet zo uit, want het was zonnig en binnen no time waren we weer droog. De terugweg 'uphill' was een echte kuitenbijter.

Vervolgens reden we door naar de Hemlock Grove boardwalk, een korte wandeling over houten planken door een oud bos. Wel leuk, maar erg kort. Ik wilde nog een andere, veel langere trail doen in dit park, maar de ranger vertelde ons dat er op de meeste trails nog volop sneeuw lag en dat gedoe met die sneeuw hadden we even geen zin in. Dus zat ons bezoek aan Glacier NP er alweer op. Het was wel prachtig om er doorheen te rijden. Links en recht rijzen de bergen hoog boven je uit, met op de top nog veel sneeuw. In dit park zijn er wel 400 gletsjers.

In Mount Revelstoke NP deden we een korte wandeling bij de Giant Ceders. Dit was wederom een oud bos met erg grote en dikke bomen. Misschien zijn we een beetje verwend, maar de bomen in Yosemite NP in waren nog een stukje groter, en was dit niet zo heel indrukwekkend. Ook de Skunk Cabbage trail en de inspiration woods trail stelden weinig voor. Bij de Skunk Cabbage trail, de naam zegt het al, konden we een boardwalk doen tussen de skunk cabbage plant, oftewel de 'gele aronskelk'. In de zomer kunnen de bladeren van deze bloem zo groot als kleine kinderen worden. Wat ook een leuk (maar sneu) weetje is, is dat dit de enige plant is in het voorjaar die door beren gegeten kan worden, en dat er jaarlijks meerdere beren omkomen door botsingen met auto's of treinen, doordat ze hiervoor de weg over moeten steken.

De Inspiration Woods trail was weer een ware kuitenbijter, maar de teleurstelling was dat we na 610 meter stijgen op geen enkel viewpoint werden getrakteerd. Het bos waar we door liepen was wel prachtig, maar daar kregen we eigenlijk weinig van mee aangezien we op alle uitstekende wortels op de grond moesten letten. Als laatst hebben we nog even de old Revelstoke ski jump bezocht. Hier werden vroeger ski jump kampioenschappen gehouden, dus wij dacht dat de schans er nog wel stond, maar die stond er natuurlijk niet meer. In plaats daarvan was er een, hoe zeg je dat, metalen voorzet skijumper gezet, zodat je, als je daar tegenaan ging hangen, kon ervaren hoe het er voor een skijumper op deze berg uitgezien moet hebben. Ik denk dat de schansen van tegenwoordig toch een stukje imposanter zijn ;).

Na de parkenbezoeken zijn we doorgereden naar Vernon, waar we hebben gedineerd bij Denny's, de All-American ehhh, All-Canadian Diner. Daarna reden we nog een kwartiertje de bergen in naar onze slaapplaats voor deze nacht: een mooie bed & breakfast in de bergen van Vernon. We belden aan bij het huis en er werd open gedaan door de gastheer en vrouw. Oeps, we hadden het bordje gemist dat we via de andere kant binnen moesten komen. De man liep met ons mee naar de achterkant, het gastenverblijf. Er zijn hier drie kamers en allen zijn vannacht bezet. Er is een gezamenlijk keukentje waar je even wat kunt drinken en zelfs koken behoort tot de mogelijkheden. In het bos dat aan de tuin vast ligt komen ook wel eens beren voor, maar de man vertelde dat dit meestal pas in september is.

Afstand gereden: 300 km
Weer: 25 graden en zonnig/half bewolkt
Stappen gezet: 13.149 (9.1 km)

Glacier NP

Bear Creek Falls trail

Bear Creek Falls 

Beetje nat door de Bear Creek Falls

Een mooi vlindertje kwam me vergezellen

Glacier NP

Giant Cedars

Giant Cedar trail

Giant Cedar trail

Skunk cabbage trail

Skunk cabbage

Inspiration Woods 

Mount Revelstoke NP

Mount Revelstoke NP

Old ski jump Mount Revelstoke

Old ski jump Mount Revelstoke

Bed & Breakfast Silverstar, Vernon

Uitzicht op de tuin b&b 

Dag 14 Hinton - Icefields Parkway - Golden

Vandaag stond de rit van Hinton naar Golden over de Icefields parkway en door Yoho National Park voor de boeg. Het is nooit verkeerd om een van de mooiste wegen van de wereld een keer extra te rijden. En daar was ik blij om dat ik het nu zo had gepland, want twee dagen geleden hadden we slecht weer. Dus vandaag moest en zou het mooi weer worden voor de Icefields parkway. Toen we echter vanmorgen uit ons hotelraam keken, was het heel erg mistig! Ai...! Maar de voorspellingen waren dat het vandaag mooi zou worden, dus daar hadden we volle vertrouwen in. In Jasper zou het rond dezelfde tijd al zonnig zijn. Toen we het hotel uitliepen naar onze auto kwam ons echt een vreselijke stank tegemoet. Een stank die we niet herkenden en die we echt heel slecht konden handelen. Ik kan ook niet uitleggen waar het naar rook. Ik had geen idee waar het vandaan kwam en op een gegeven moment vroeg ik het maar aan de front desk medewerker. Hij vertelde dat het waarschijnlijk van de pulp mill een stuk verderop vandaan kwam. In deze fabriek verwerken ze houtsnippers tot hardboard. Daarna wordt het vervoerd naar een andere fabriek om er papier van te maken. Door de mist bleef de geur lekker hangen. Je kreeg er bijna instant hoofdpijn van. Heel snel richting Jasper dus!

In Jasper NP wilden we nog een canyon bezoeken waar we nog niet aan toegekomen waren, dus onze eerste stop was bij Maligne Canyon. Er waren meerdere bruggen waar je heen kon lopen en dan zag je steeds een ander gedeelte van de canyon. Op diverse plekken stonden informatieborden over de verschillende eigenschappen van de canyon. Op het diepste punt was deze canyon net over de 50 meter diep! Het was een leuke wandeling langs de canyon en er waren in de ochtend al vrij veel mensen, dus het is een populaire attractie. Na de Maligne canyon zijn we naar een viewpoint iets verderop gereden. Daarna reden we de Icefields Parkway op. Voor de tweede deze vakantie! Inmiddels was het weer inderdaad opgeknapt en hadden we nu gelukkig tijdens de rit prachtig weer. Zo konden we eindelijk gaan zien hoe route er echt uit zag. Aan het begin van het park hadden er zich alweer twee zwarte beren laten zien, helaas geen foto's kunnen maken: de eerste liep alweer weg en de tweede was aan de andere kant van de weg. We zijn gestopt bij de Athabasca Falls. Ook dit was weer een leuke, eenvoudige wandeling naar een mooie waterval. Na het Columbia Icefield moest je een pas over en daar had je een prachtig uitzicht op de vallei. Wat een wereld van verschil met zware laaghangende bewolking of zonnig weer! Ik ben blij dat we deze herkansing nog hebben gekregen.

Na de Icefields parkway kwamen we weer uit bij Lake Louise. Daar keken we nog even of de weg naar Moraine Lake inmiddels geopend was, want die was een paar dagen geleden gesloten. Helaas was de weg ernaartoe nog steeds dicht, maar het scheelde niet veel, want het leek alsof ze er bezig waren en dat de weg op zeer korte termijn open zou gaan. Helaas.

Hierna gingen we wederom door Yoho National Park (nu zonder stops) op weg naar onze overnachtingsplaats: Golden. Vorige keer toen we door dit park reden was er een wandeling dicht: de hoodoo trail. Nu zagen we dat deze weg inmiddels wel was geopend en we zijn toen afgeslagen in de hoop dat we dan nu wel deze wandeling zouden kunnen doen. We moesten een stuk lopen naar het begin van de trail en daar zagen we waarschijnlijk de reden waarom deze trail tot op heden nog niet open was gegaan: een rivier(tje) die onze weg blokkeerde. Net te groot om zo even doorheen te lopen of via stenen overheen te gaan. Er lagen wel nog twee vrij smalle boomstammen kruiselings over elkaar heen over de rivier, maar we hadden even geen zin om nog heldhaftig te gaan doen en hebben deze wandeling laten zitten. We waren ook vrij moe (ondanks de rustdag gisteren) en besloten verder naar Golden te gaan.

We hebben twee burgers gegeten bij The Bears Den Burger Bar. Mijne viel niet zo in de smaak en Walter wilde gelukkig wel ruilen. Zo kon ik alsnog van 'The Terminator' burger genieten in plaats van 'The Grizzly' burger ;). Overigens hebben we in veel restaurants tot nu toe ook steeds 'Elk' meat zien staan, maar daar hebben we ons tot nu toe nog niet aan durven wagen!
Vanavond proberen we een beetje op tijd te gaan slapen, want morgen hebben we een vrij druk programma. Zo zullen we een flink stuk van Golden naar Vernon rijden en passeren we daarbij twee parken: Glacier National park (nu de Canadese) en Mount Revelstoke Provincial park. Gelukkig passeren we nu dan eindelijk wél de tijdzone waardoor onze dag morgen uit 25 uurtjes bestaat in plaats van 24. Kleine delen van British Columbia, waaronder dus Golden en Radium Hot Springs, houden namelijk dezelfde tijd aan als Alberta. Dat wist ik in eerste instantie niet, waardoor ik dacht dat we een stuk of 3 keer van tijd zouden verschuiven, maar dat was gelukkig niet het geval. Maar wel verwarrend ;).

Afstand gereden: 400 km
Weer: 19 graden en zonnig/licht bewolkt
Stappen gezet: 9.947 (6.8 km)

Icefields Parkway

Icefields parkway

Icefields parkway

Bij de Athabasca Falls

Maligne Canyon

Maligne Canyon

Maligne Canyon

Maligne Canyon

Maligne Canyon

Maligne Canyon viewpoint

Begin (of eind) van Icefields Parkway

Icefields Parkway

Athasbasca Falls

Bij Athabasca Falls

Bij Athasbasca Falls

Icefields parkway

Icefields parkway

Columbia Icefields

Bij Columbia icefields

Icefields parkway

Icefields parkway vanuit ons panoramadak

Icefields parkway